မဟာသီလဇာတ်

အလောင်းတော်ဘုရားသည် ပွင့်တော်မူခဲ့သော ကာလရှည်ကြာလှစွာသောအခါ၌၊ သီလမြတ်ကို အလွန်စောင့်ထိန်းတော်မူသော မင်းအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဗာရဏသီပြည်၌ မဟာသီလမင်း ဟူသော အမည်ဖြင့် မင်းပြုတော်မူသည်။ မင်းမြတ်သည် ပဒေသရာဇ်တရား ဆယ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသည်။ မင်းမြတ်သည် ထိုကောင်းမြတ်သော ပဒေသရာဇ်တရားဆယ်ပါးဖြင့် ပြည်သူပြည်သားတို့ကို အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် မင်းမြတ်ကို အလွန်ချစ်ခင်လေးစားကြသည်။ မဟာသီလမင်းသည် အလွန်မွန်မြတ်သော စိတ်နေသဘောထားကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူသည်။ အထူးသဖြင့် သီလစောင့်ထိန်းခြင်း၌ အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု မှတ်တော်မူသည်။ မင်းမြတ်သည် သီလကို အသက်ထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးထားတော်မူသည်။ သီလကို မဖောက်ဖျက်၊ မကျူးလွန်စေရန် အလွန်ဂရုစိုက်တော်မူသည်။ တစ်နေ့သ၌ မင်းကြီးသည် မုဆိုးတစ်ဦး၏ အမဲလိုက်ရာသို့ လိုက်ပါသွားသည်။ ထိုမုဆိုးသည် သားကောင်ကို အလွန်ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်သည်။ မင်းကြီးသည် ထိုအပြုအမူကို မြင်သောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်တော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် မုဆိုးကို ဆုံးမတော်မူသည်။ သို့သော် မုဆိုးသည် မင်းကြီး၏ စကားကို မနာခံ။ ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မုဆိုးကို ထောင်သွင်းအကျဉ်းချတော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် မုဆိုးကို သီလ၏ အရေးပါပုံကို ဟောပြောဆုံးမသည်။ မင်းကြီးသည် မုဆိုးအား သနားကရုဏာစိတ်ဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ မုဆိုးသည် သီလ၏ အရေးပါပုံကို နားလည်သည်။ မုဆိုးသည် အမဲလိုက်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်သည်။ သီလမြတ်ကို စောင့်ထိန်းသည်။ မင်းကြီး၏ ကရုဏာတရားကို အမြဲအမှတ်ရသည်။ မဟာသီလမင်းသည် သီလ၏ အရေးပါပုံကို မိမိ၏ အပြုအမူဖြင့် ပြည်သူပြည်သားတို့အား ပညာပေးတော်မူသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် မင်းကြီး၏ သီလကို ချီးကျူးကြသည်။ မင်းကြီးသည် သီလမြတ်ကို စောင့်ထိန်းခြင်းဖြင့် နတ်ပြည်သို့ ရောက်တော်မူသည်။ ဤဇာတ်တော်၏ အဆုံးအမမှာ သီလသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ သီလမြတ်ကို စောင့်ထိန်းခြင်းဖြင့် ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်လာသည်။ သီလသည် ဘဝကို ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ပေးသည်။ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်သူသည် မည်သည့်နေရာ၌ မဆို လေးစားခံရသည်။